Zerwanie ścięgna Achillesa. W przypadku naderwania ścięgna pacjent (lub lekarz) może wybrać pomiędzy naturalną regeneracją a rekonstrukcją chirurgiczną. Niestety przy zerwaniu opcja jest tylko jedna – leczenie operacyjne. Zerwane ścięgno Achillesa trzeba po prostu zszyć. Jestem 14 tygodni po operacji achillesa (zerwanie). Rehabilitacja przebiega sprawnie, jednak problem polega na tym, że od operacji (otwarta typu mini open po wewnętrznej stronie łydki) skóra przyrosła do pochewki. Zastanawiasz się, z czym wiąże się powrót do pracy po zerwanym ścięgnie Achillesa? W zależności od stopnia urazu potrzebna jest mniej lub bardziej intensywna pomoc medyczna, zakończona najczęściej długą rehabilitacją. Całkowita regeneracja ścięgna Achillesa następuje po około 14 tygodniach od zabiegu, z czego 6 pierwszych Operacje zerwanego ścięgna Achillesa (rekonstrukcja metodą klasyczną i miniinwazyjną) Zerwanie ścięgna Achillesa jest w większości przypadków pilnym wskazaniem do jego rekonstrukcji. Można tego dokonać poprzez klasyczne zszycie ścięgna “na otwarto” lub techniką miniinwazyjną, za pomocą niewielkich cięć, z wykorzystaniem Postępowanie po zerwaniu ścięgna Achillesa - ten, oraz inne ciekawe artykuły z kategorii Zdrowie tylko na IndesignCreative.pl Do gabinetu Rehabilitacja-ARPWAVE trafiłam późną wiosna 2017 roku z powodu kontuzji palca środkowego lewej ręki. Nabawiłam się jej podczas trywialnej czynności - gdy zdejmowałam dżinsy. Brzmi zabawnie i na początku wyglądało to rzeczywiście mało poważnie. Poczułam tylko lekkie pstryknięcie w najwyższym stawie palca. Jednak uraz był widoczny od razu - koniuszek palca W ostateczności lekarz zaleca także zabiegi operacyjne usuwające zwyrodnienia bliznowate i uszkodzone tkanki. Terapia ścięgna Achillesa może trwać nawet do 6 miesięcy. Zerwanie ścięgna Achillesa. Nagły zryw podczas startu do biegu, wykonanie skoku, czy zmiany zwyrodnieniowe mogą doprowadzić do zerwania ścięgna Achillesa. Najczęstsze urazy piłkarzy. Uszkodzenia ciała związane z grą w piłkę nożną, zdarzają się w sezonie bardzo często. Choć przeważają kontuzje wynikające z kontaktu z rywalem, to niewiele mniej jest też innych, do których dochodzi podczas biegu, wyskoków i nagłych zwrotów. Najczęściej dochodzi do uszkodzeń stawu skokowego i Zerwanie ścięgna Achillesa - postępowanie od urazu do powrotu do aktywności. Prowadzący. Mateusz Worobel. czytaj więcej. Czas trwania. 2 godziny Cena. 60 zł 99 zł. Najniższa cena w ciągu ostatnich 30 dni: 60 zł. Do końca promocji pozostało. Ścięgno Achillesa jest również najsilniejszym ścięgnem w organizmie człowieka. W trakcie biegu siły rozciągające w ścięgnie dochodzą do 9000N. Jest strukturą umożliwiającą utrzymanie pozycji pionowej i przekazującą ogromny moment siły, dzięki czemu możemy np. biegać i skakać. Przenosi obciążanie z mięśnia ExnH. Ścięgno Achillesa jest najsilniejszym ścięgnem występującym w ludzkim organizmie, jednak i ono jest podatne na urazy. Może między innymi dojść do jego zerwania. Zerwanie ścięgna polega na całkowitym przerwaniu ciągłości włókien ścięgnistych łączących mięsień z kością. Przyczyny powodujące zerwanie ścięgna, to występująca zbyt duża siła działające na tę strukturę. Do zerwania może dojść zarówno w wyniku uraz pośredniego jak i urazu bezpośredniego. Do urazów pośrednich zalicza się na przykład gwałtowny skurcz ścięgna, który następuje podczas skoku lub nagłego startu do biegu. Bardzo często taki uraz związany jest z aktywnością sportową, do której pacjent nie został odpowiednio przygotowany. Przyczyną może być w takim wypadku także nieodpowiedni trening. Wraz z wiekiem ścięgna tracą swoje właściwości i zużywają się, stąd stają się bardziej podatne na urazy. Często taki uraz dotyka mężczyzn po 40 roku życia. Przyczyniać się mogą do takiego stanu także zmiany zwyrodnieniowe. Bezpośrednie uraz spowodowane są na przykład nagłym uderzeniem w napięte ścięgno, na przykład poprzez kopnięcie. Do zerwania mogą się ponadto przyczyniać inne zmiany patologiczne oraz przebyte wcześniej zapalenie ścięgna. Objawy, które charakteryzują, że mogło dojść do zerwania ścięgna to trzask lub chrupnięcie towarzyszące zerwaniu, nagły i silny ból, który pojawia się przede wszystkim podczas ruchu ale może i występować podczas spoczynku. Ponadto zapalnie zmienione ścięgno zaczyna puchnąć, pojawia się obrzęk i dochodzi do krwawych wylewów podskórnych. W przebiegu ścięgna wyczuwalna jest przerwa, a kontuzjowane miejsce zostaje całkowicie unieruchomione. Często dochodzi do uszkodzenia innych otaczających ścięgno struktur. Jest to uraz, który wymaga jak najszybszej interwencji lekarskiej. W celu zdiagnozowania czy doszło do częściowego zerwania czy też całkowitego, wykonuje się badanie ultrasonograficzne a także wykonuje się zdjęcia rentgenowskie. Dzięki temu można dokładnie zlokalizować, w którym miejscu doszło do zerwania oraz jak duże powstały uszkodzenia. Zabieg chirurgiczny jest koniecznością jeśli doszło do całkowitego zerwania ścięgna. Kończyna zostaje po zabiegu unieruchomiona na okres około 6 tygodni. Po tym czasie wprowadza się ćwiczenia czynno-bierne a także metody fizykoterapeutyczne jak laseroterapia czy magnetoterapia. Rehabilitacja najczęściej trwa od 4 do 6 tygodni. Ścięgno Achillesa jest w stanie udźwignąć ciężar nawet 350kg. To dzięki niemu mamy możliwość wykonywania ruchów zginania stopy, wspinania się na palce a także skakania oraz biegania. Nieodpowiednie jego traktowanie poprzez nadwyrężanie się, zbyt duże obciążenia oraz trenowanie bez odpowiedniego przygotowania, ponad swoje siły, bardzo często kończy się urazami, które dają co najmniej nieprzyjemne dolegliwości bólowe. Poza wcześniej wspomnianą grupą mężczyzn powyżej 40 roku życia, u których częściej dochodzi do tego schorzenia ze względu na pogarszające się z wiekiem ukrwienie struktury mięśniowo-ścięgnistej, na zerwanie ścięgna Achillesa narażeni są także sportowcy. Ich niekiedy bardzo rozwinięta muskulatura powoduje, że znacząco zwiększa się obciążenie ścięgna piętowego. Nie trudno w takim wypadku o urazy oraz zerwanie. Osoby, które są w grupie podwyższonego ryzyka, to także ci, którzy korzystają z niedozwolonych sterydów, aby osiągnąć większą masę mięśniową. Sterydy znacznie osłabiają strukturę ścięgna i wpływają na nią bardzo niekorzystnie. Znaczenie ma ponadto rodzaj obuwia, które nosimy. Przy nieodpowiednim obuwiu, niewygodnym i posiadającym twardy zapiętek łatwiej o uszkodzenia i zerwanie. Podobnie bardziej są na nie narażone osoby, których kość piętowa ma inny kształt, jest spiczasta a nie zaokrąglona jak w większości wypadków. But w takim wypadku dociska do kości kaletkę, która znajduje się pomiędzy piętą a ścięgnem Achillesa i z czasem może dojść do stanów zapalnych i zwiększonej podatności na urazy. Szczególną ostrożność powinni zachować ci, którzy przebyli już urazy ścięgna Achillesa, bowiem miejsce to jest osłabione i dużo łatwiej o ponowne uszkodzenie. Rehabilitacja po zerwaniu i operacji ścięgna AchillesaKolejny tekst na naszym blogu poświęcamy procesowi rehabilitacji po przebytej interwencji chirurgicznej na skutek urazu ścięgna Achillesa. Uszkodzenia tej struktury okazują się stosunkowo popularnym problemem wśród osób ćwiczących, tak z własnego doświadczenia wiemy, że nie każdy ma okazję odbyć prawidłowe postępowanie terapeutyczne po przeprowadzonej zerwania ścięgna AchillesaŚcięgno Achillesa, czy też ścięgno piętowe jest jednym z elementów narządu ruchu i zarazem największym ścięgnem w organizmie człowieka. Struktura ta stanowi wspólny element dla mięśni łydki (brzuchatego i płaszczkowatego), który biegnąć w dół ulega zwężeniu i zgrubienia. Przyczepem końcowym jest guz piętowy. Zadaniem ścięgna Achillesa jest umożliwienie wykonywania ruchu zgięcia stopy, a także jej unoszenia podczas chodu. Co więcej, ścięgno piętowe pozwala człowiekowi na czynność zwaną potocznie „stawaniem na palcach”.Pomimo solidnej budowy urazy ścięgna Achillesa stanowią niezwykle częstą przyczynę wizyt u fizjoterapeutów, a w najgorszym wypadku oddziałów chirurgicznych. Zabiegi operacyjne niejednokrotnie stanowią jedyne rozwiązanie dla pacjentów. Najczęstszą przyczyną jest oczywiście zerwanie ścięgna piętowego, które stanowi efekt jego nadmiernego naciągnięcia przy równoczesnym napięciu mięśnia brzuchatego. Specjaliści podkreślają, że najbardziej narażona jest środkowa część ścięgna, co podyktowane jest jej niewielką grubością oraz słabym domyślić się, że to właśnie sportowcy stanowią grupę podwyższonego ryzyka uszkodzenia ścięgna Achillesa. Problem ten dotyka przede wszystkim zawodników dyscyplin, w których często wykonywane są wyskoki, zmiany kierunku oraz nagłe i często nieplanowane zmiany szybkości przemieszczania się – koszykarze, siatkarze, szczypiorniści oraz lekkoatleci. Warto też wspomnieć, że chirurgiczna rekonstrukcja ścięgna Achillesa jest polecana w przypadku:Przewlekłej entezopatii, która powoduje uszkodzenie ponad 50% włókienBraku poprawy po wcześniej przebytym leczeniu zachowawczym i rehabilitacjiNawracającymi problemami o charakterze dolegliwości bólowych i innych dysfunkcji w tym obszarzeRekonstrukcja ścięgna Achillesa – na czym polega?Decyzja o przeprowadzeniu interwencji chirurgicznej jest zazwyczaj podyktowana całkowitym przerwaniem ciągłości ścięgna Achilles, którego przyczyną jest jeden z wyżej wymienionych problemów. Sam zabieg wykorzystuje ścięgna pobrane z półścięgnistego i smukłego uda, używane również w przypadku rekonstrukcji popularnego uraz więzadła ACL. W brakującym miejscu ścięgna piętowego wprowadzany jest przeszczep, który wcześniej został odpowiednio przygotowany. Po zakończonej operacji ścięgna Achillesa pacjent udaje się na odpoczynek, aby już kolejnego dnia rozpocząć proces wieloetapowej rehabilitacji i stopniowego powrotu do pełnej po zerwaniu i operacji ścięgna AchillesaRehabilitacja ortopedyczna pacjenta ma za zadanie eliminację skutków przeprowadzonej interwencji chirurgicznej, odtworzenie prawidłowego i symetrycznego ruchu podczas przemieszczania się, przywrócenie odpowiedniego czucia głębokiego (tzw. propriocepcji) i stabilizacji mięśni, a przede wszystkim odbudowę wyjściowego poziomu aktywności ruchowej. Kiedy najlepiej rozpocząć rehabilitację? W myśl popularnej zasady: im wcześniej, tym lepiej! Pooperacyjna fizjoterapia pozwala na ochronę tkanek przed ich zrastaniem się, a także przywrócenie prawidłowego zakresu ruchu. Z kolei stopniowe obciążanie operowanej kończyny dolnej stwarza idealne warunki do gojenia się ran. Sam proces rehabilitacji można podzielić na cztery zasadnicze etapy:I etap – wczesny pooperacyjny (0 – 14 dni od zabiegu)II etap – „do uzyskania zrostu” (2 – 8 tygodni od zabiegu)III etap – funkcjonalny (8 do 14 tygodni od zabiegu)IV etap – powrotu do pełnej aktywności (powyżej 14 tygodnia od zabiegu)Osoby po interwencjach chirurgicznych w pierwszych etapach stosują opatrunki gipsowe lub specjalne obuwie ortopedyczne, które pozwalają na ochronę operowanej stopy oraz unieruchomienie w celu utrzymania szwu i zapewnienia prawidłowego gojenia rany. Warto pamiętać o wykorzystaniu specjalnych wkładek klinowych, które pozwolą na wypełnienie wolnej przestrzeni między podeszwą i kością zerwanego ścięgna Achillesa powinna charakteryzować się kompleksowością. Proces rehabilitacji stanowi połączenie nauki chodu (początkowo bez obciążania operowanej kończyny), aktywności fizycznych sprzyjających odbudowie prawidłowego zakresu ruchu oraz czucia (zarówno powierzchownego, jak i głębokiego), ćwiczeń wzmacniających osłabione struktury mięśniowe wraz z różnymi rodzajami zabiegów z zakresu fizykoterapii (elektrostymulacja, masaże wirowe, zimne okłady). Fizjoterapeuci niejednokrotnie wykorzystują też masaż klasyczny do uelastycznienia blizny pooperacyjnej, techniki z zakresu drenażu limfatycznego w celu minimalizacji powstającego obrzęku i poprawy przepływu chłonki wraz z wartościami powyższy problem dotyczy także Ciebie, skontaktuj się z nami telefonicznie pod numerem 12 342 81 80 bądź wyślij e-maila na adres info@ Centrum rehabilitacji i terapii Open Medical tworzą wysoko wyspecjalizowani lekarze, którzy nie tylko posiadają ogromną wiedzę i lata doświadczenia, a także dbają o ciepłą atmosferę. Dołącz do grona zadowolonych pacjentów Open Medical i zacznij żyć pełnią życia! IWONA WILK1 BARTOSZ NOWACKI2 1 Katedra Fizjoterapii, Wydział Fizjoterapii, Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu 2 Prywatny gabinet masażu we Wrocławiu Streszczenie: Ścięgno Achillesa, pomimo że jest najsilniejszym ścięgnem w naszym organizmie, często podlega przeciążeniom i urazom. W przypadku uszkodzenia ścięgna Achillesa najczęściej wykonuje się masaż, uwzględniając specyficzną budowę ścięgna i przebieg procesu reparacji tkanki. Najważniejsze cele masażu to zachowanie ruchomości włókien kolagenowych i poprawa ukrwienia uszkodzonego obszaru tkanki. W postępowaniu leczniczym, w celu uzyskania największej skuteczności, stosuje się kompleksową fizjoterapię opartą na elementach masażu, kinezyterapii i fizykoterapii. Niezależnie od rodzaju zastosowanych zabiegów i metodyki postępowania usprawniającego niezbędna jest trafna diagnoza w lokalizacji uszkodzenia i precyzja wykonania zabiegu. ===================== Ścięgno Achillesa zapewnia przyczep mięśni łydki do kości piętowej. Jest jednym z najczęściej używanych ścięgien – pracuje podczas chodzenia, biegania, skakania. W związku z ogromnymi obciążeniami ścięgna Achillesa jest ono narażone na częste uszkodzenia poprzez sumujące się mikrourazy. Ścięgno zbudowane jest z tkanki łącznej właściwej, składającej się z komórek zwanych fi broblastami. Komórki te zdolne są do wytwarzania substancji międzykomórkowej złożonej z włókien kolagenowych, elastycznych i siateczkowych (retikulinowych). Fibroblast stanowi podstawowy element strukturalny włókna kolagenowego typu III, które powstaje w trakcie zabliźniania się ran, poprzedzając powstanie kolagenu typu I. Kolagen jest głównym białkiem wypełniającym przestrzeń międzykomórkową i odpowiada za siłę, wytrzymałość i odporność tkanki na rozciąganie. Zapewnienie ww. cech możliwe jest przede wszystkim dzię- ki odpowiedniemu ułożeniu włókien. W ścięgnie włókna kolagenowe ułożone są równolegle, w sposób regularny i precyzyjny (1). Uszkodzenia ścięgna W przypadku uszkodzenia ścięgna naruszona zostaje równowaga w pojedynczej komórce, włóknie kolagenowym i ościęgnej. Włókna leżące równolegle i osiowo w momencie skręcenia ścięgna zmieniają swoje ułożenie w zależności od kierunku siły pociągania, adaptując się do zaistniałej sytuacji. Włókna są pociągane i przesuwane równocze- śnie na powierzchni osłonki ścięgnistej (ościęgnej) i tworzy się chropowate zgrubienie, zwane blizną pourazową, które stanowi jeden z etapów gojenia (ryc. 1). Uszkodzenie ścięgna i jego unieruchomienie wywołuje również zmiany morfotyczne w samej komórce. Występuje zmniejszenie ilości wody w przestrzeni zewnątrzkomórkowej, wzrost gęstości zlepionych włókien kolagenowych i zmniejszenie przestrzeni pomiędzy nimi (1, 2). Na podstawie analizy zmian, jakie występują w komórkach, włóknach i osłonkach ścięgnistych w wyniku patologicznego pociągania, podjęto próby wykorzystania mechanizmu sił pocią- gania w procesie leczniczym. Uruchomienie ścięgna bezpośrednio po urazie i zwiększanie mobilności powstałej blizny utrzyma nawilżenie tkanki, zwiększy odległość pomiędzy pojedynczymi włóknami i zapewni wzrost przepływu krwi w mikronaczyniach (1, 3, 4). Ruch dodatkowo będzie zabezpieczać wnę- trze molekuł przed niepożądanymi zmianami i zapewni stymulowanie komórek do produkcji kolagenu w procesie reparacji. Pociąganie blizny w odpowiednim kierunku zmobilizuje komórki do produkcji kolagenu (1, 2). Znajomość budowy tkanki, patomechanizmu uszkodzenia oraz etapów reparacji tkanki po urazie pozwala precyzyjnie zaplanować proces leczenia i zwiększa skuteczność rehabilitacji. Znacząco skraca czas regeneracji i możliwości odtworzenia funkcji tkanki sprzed urazu. Reparacja włókna kolagenowego jest bezpośrednio związana i zależy od procesów zachodzących w fi broblastach. Podczas gojenia się tkanki łącznej wła- ściwej znacznie zwiększa się częstość podziałów mitotycznych fi broblastów pod wpływem wydzielanego czynnika wzrostu fi broblastów – FGF. Wskazane jest rozpoczęcie działań terapeutycznych jak najwcześniej po wystąpieniu urazu, ponieważ fi broblasty mają największe możliwości remodelingu (przebudowy) w ciągu 48 godzin po uszkodzeniu (1, 2, 5). Stearns i Cyriax przeanalizowali aktywność fi broblastów w zdrowej tkance i funkcjonowanie komórek w trakcie formowania się blizny pourazowej oraz zobrazowali wpływ ruchu na przyspieszenie procesu gojenia się tkanki. Następnie wykorzystali pozyskaną wiedzę w terapii uszkodzonych ścięgien (2, 3). Według autorów najwłaściwszą formą fi zjoterapii w dysfunkcji ścięgna Achillesa jest masaż, a jego najefektywniejszą techniką jest rozcieranie wykonywane w poprzek włókien kolagenowych tworzących ścięgno, ponieważ wpływa ono na ruchomość tkanki (1, 2, 6). Poprzeczny ruch rozcierania imituje naturalną mobilność włókien i nie powoduje ich rozciągania ani pociągania. Mobilizuje włókna do czynnego ruchu (1, 2). Sam zabieg masażu różni się w zależności od rodzaju opracowywanej tkanki. Zróżnicowana metodyka masa- żu wynika z odmiennej budowy anatomicznej więzadła, ścięgna i mięśnia, róż- nej reakcji tkanki na uszkodzenie oraz odmiennie przebiegającej przebudowy danej struktury w trakcie regeneracji. Istotne znaczenie w doborze metodyki masażu odgrywa także funkcja, za którą odpowiada poszczególna tkanka, a tak- że rodzaj jej uszkodzenia (1, 2). Opracowanie ścięgien podczas zabiegu masażu różni się od opracowania innych struktur łącznotkankowych: mięśni i więzadeł. Odmienna metodyka stosowana jest również w przypadku ścięgien, które posiadają pochewkę ścię- gnistą, i tych, które w swojej budowie nie zawierają osłonki ścięgnistej. Pierwsze z nich, zwane długimi, dzięki pochewkom umożliwiają ruch ślizgania włókien względem siebie podczas aktywności ruchowej ścięgna. Ścięgna bez osłonki ścięgnistej, zwane krótkimi, odpowiadają za przenoszenie siły z brzu- śca mięśniowego na powięź i element kostny, do którego się przyczepiają. W długich ścięgnach w wyniku przeciążenia powstaje chropowate, szorstkie zgrubienie na powierzchni ślizgającej. W związku z powstałą zmianą ruch pomiędzy ścięgnem a osłonką ścięgnistą wywołuje ból i trzeszczenie. W tym przypadku patologiczne tarcie występujące podczas ruchu przebiega podłużnie względem włókien ścięgna, natomiast lecznicze rozcieranie jest wykonywane poprzecznie do włókien. Poprzeczny kierunek ruchu rozcierania unieruchamia ścięgno, utrzymując je w stałym napięciu, jednocześnie przemieszcza tylko jego osłonkę ścięgnistą, co sprzyja przywróceniu gładkości powierzchni ślizgającej ścięgna (1, 2, 5, 6). Natomiast w krótkim ścięgnie w wyniku nadmiernego nadciągnięcia, zwichnię- cia czy skręcenia występuje zerwanie kilku włókien kolagenowych, wskutek czego powstaje zbliznowacenie. W procesie gojenia włókien kolagenowych i ich ponownego łączenia powstają bliznowate twory, będące w stanie zapalnym, które reagują wrażliwością bólową na napinanie i pociąganie (1, 2). Technika rozcierania zastosowana w przypadku uszkodzenia ścięgien daje możliwość utrzymania lub odbudowy ruchomości ścięgna danego mięśnia w sposób bezbolesny i stanowi skuteczną metodę zapobiegania zrastającym się zbliznowaceniom aparatu więzadłowego, ścięgnistego i mięśniowego, które występują po urazach lub przeciążeniach tkanek miękkich (2). Technika ta przyczynia się do poprawy ukrwienia opracowywanego obszaru uszkodzonej tkanki oraz uzyskania efektu przeciwbó- lowego (1-4). Skuteczność masażu Efektywność masażu jest zależna od precyzji w wykonywaniu ruchu i dokładnej lokalizacji miejsca uszkodzenia opracowywanej struktury. Niezbędna jest umiejętność penetracji tkanki miękkiej i odkształcania na bardzo małym obszarze (2, 4). Kolejnym czynnikiem zapewniającym uzyskanie wysokiej skuteczności zabiegu masażu jest przestrzeganie kilku ściśle określonych zasad dotyczących diagnostyki, pozycji ułożeniowej i wykonania masażu. Zabieg ten powinien być poprzedzony diagnostyką obejmującą ocenę palpacyjną, w celu precyzyjnej lokalizacji miejsca uszkodzenia ścięgna. Metodyka Metodyka masażu obejmuje prawidłową pozycję ułożeniową (leżenie przodem), która zapewnia, poprzez odpowiednie ułożenie klinów, rozluźnienie mię- śni i tkanek kończyny górnej i dolnej oraz prawidłowy przepływ krwi żylnej i chłonki (fot. 1) (7). W części wstępnej masażu wykonuje się głaskanie głębokie ścięgna Achillesa w celu opracowania skóry pokrywającej ścięgno (fot. 2). W części głównej zabiegu wykonuje się technikę rozcierania poprzecznego w celu zwiększenia ruchomości ścięgna. Rozcieranie należy wykonywać w poprzek włókien kolagenowych tworzących ścięgno. Ruch rozcierania powinien obejmować obszar powyżej miejsca uszkodzenia ścięgna, następnie bezpośrednio na miejscu uszkodzenia (ponad uszkodzeniem) i poniżej uszkodzonego fragmentu ścięgna (fot. 3) (2). Ruch palca, przyłożonego do warstwy powierzchownej skóry pokrywającej miejsce uszkodzonego ścięgna, powinien być wykonywany tak, aby przemieszczać naskórek i pozostałe warstwy skóry względem uszkodzonego fragmentu ścięgna. Ruch powinien być głęboki i intensywny, wykonany w połą- czeniu z naciskiem w celu właściwego odkształcenia skóry i tkanek zlokalizowanych głębiej. Kolejną techniką jest rozcieranie spiralne wykonywane wzdłuż ścięgna. Zastosowanie tej techniki ma na celu poprawę trofi ki opracowywanej struktury (fot. 4) (8-12). W części końcowej masażu wykonuje się głaskanie głębokie (fot. 2). Można wykonywać ruch rozcią- gania mięśnia trójgłowego łydki i ścię- gna Achillesa (1, 2). Czas pojedynczego masażu oraz liczba zabiegów są zależne od rodzaju i stopnia uszkodzenia tkanki. W stanach ostrych masaż powinien trwać od 3 do 5 minut, ze względu na dużą wrażliwość dotykową i utrzymującą się dolegliwość bólową. W stanach przewlekłych pojedynczy zabieg masażu trwa od 10 do 15 minut lub do momentu pojawienia się dolegliwości bólowej. Masaż można stosować codziennie. Uzupełnieniem terapii z wykorzystaniem masażu jest stosowanie wybranych elementów kinezyterapii. W przypadku uszkodzenia elementów ścięgnistych kontynuacja fi zjoterapii nie powinna obejmować aktywności prowokującej ból. Natomiast w przypadku naderwania więzadła po masażu należy wykonywać ruchy bierne w danym stawie, a przy uszkodzeniach mięśnia wskazany jest czynny ruch opracowanego mięśnia (2). Podsumowanie Masaż jest najczęściej używaną metodą fi zjoterapii stosowaną przy urazach ścię- gien, zabieg ten zapewnia racjonalne odtworzenie i utrzymanie ruchomości uszkodzonej tkanki. Zabieg masażu stanowi element wspomagający kompleksowe postępowanie terapeutyczne i stosowany jest w połączeniu z fi zykoterapią i kinezyterapią (1). Wśród zabiegów fi zykalnych stosowanych przy urazach ścięgna wymie- nia się: krioterapię, laseroterapię, falę uderzeniową, ultradźwięki, diatermię krótkofalową i mikroprądy (8, 9, 10). Z kinezyterapii najczęściej wykonuje się ćwiczenia ekscentryczne mięśni grupy tylnej podudzia uzupełnione ćwiczeniami koncentrycznymi oraz stretching mięśni podudzia (8-10, 13-15). Coraz częściej terapię dodatkowo uzupełnia się stosowaniem różnych typów aplikacji kinesiotapingu (16). W przypadku całkowitego zerwania ścięgna stosuje się leczenie chirurgiczne połączone z kompleksowym, pooperacyjnym usprawnianiem ruchowym (17). Piśmiennictwo 1. Chamberlain Cyriax’s friction massage: A review. „The Journal of Orthopaedic and Sports Physical Therapy”, 1982; 4(1): 16-22. 2. Cyriax J.: Deep massage. „Physiotherapy”, 1977; 63(2): 60-61. 3. Loghmani Warden Instrument- -assisted cross- fi ber massage accelerates knee ligaments healing. „J Orthop Sport Phys Ther”, 2009; 39:506-514. 4. Weerapong P., Hume Kolt The mechanisms of massage and effects on performance, muscle recovery and injury prevention. „Sport Med”, 2005; 35: 235-256. 5. Gehlsen Ganion Helfst R.: Fibroblast responses to variation in soft tissue mobilization pressure. „Med Sci Sports Exerc”, 1999; 31(4): 531-5. 6. Joseph Taft K., Moskwa M., Denegar Deep friction massage to treat tendinopathy: a systematic review of a classic treatment in the face of a new paradigm of understanding. „J Sport Rehab”, 2012; 21(4): 343-53. 7. Kassolik K., Andrzejewski W., Wilk I., Barancewicz M.: Pozycje ułożeniowe. „Rehabilitacja w Praktyce”, 2007; 3: 38-40. 8. Sussmilch-Leitch Collins Bialocerkowski Warden Crossley Physical therapies for Achilles tendinopathy: systematic review and meta-analysis. „Journal of Foot and Ankle Research”, 2012; 5(1):1-16. 9. Alfredson H., Cook J.: A treatment algorithm for managing Achilles tendinopathy: new treatment options. „Br J Sports Med”, 2007; 41(4): 211-216. 10. Scott A., Docking S., Vicenzino B., Alfredson H., Murphy Carr i wsp.: Sports and exercise-related tendinopathies: a review of selected topical issues by participants of the second International Scientifi c Tendinopathy Symposium (ISTS) Vancouver 2012. „Br J Sports Med”, 2013; 47(9): 536-44. 11. Magiera L.: Klasyczny masaż leczniczy. Wyd. Bio-Styl, Kraków 2006. 12. Zborowski A.: Masaż klasyczny. Wyd. AZ, Kraków 2008. 13. Kearney R., Costa Insertional Achilles tendinopathy management: a systematic review. „Foot and Ankle International”, 2010; 31(8): 689-694. 14. Van-Usen C., Pumberger B.: Effectiveness of eccentric exercises in the management of chronic Achilles tendinosis. „Internet Journal of Allied Health Sciences and Practice”, 2007; 5(2):1-14. 15. Magnussen Dunn Thomson Nonoperative treatment of midportion Achilles tendinopathy: a systematic review. „Clinical Journal of Sport Medicine”, 2009; 19(1): 54-64. 16. Sasinowski J.: Kinesiotaping – przykłady zastosowania w urazach ścięgna Achillesa. „Praktyczna Fizjoterapia & Rehabilitacja”, 2013; 41: 30-31. 17. Lemiesz G., Rosiński P., Szymań- ski M., Kuczkowski C., Biernat R.: Postę- powanie rehabilitacyjne w przypadkach zszycia ścięgna Achillesa. „Praktyczna Fizjoterapia & Rehabilitacja”, 2013; 40: 40-45. Witam Mam 33 lata i jestem po zabiegu zszycia ścięgna Achillesa po całkowitym zerwaniu. Obecnie mam gips podudziowy i zwolnienie na miesiąc czasu. Zastanawiam się jak szybko można wrócić po takim zabiegu do pracy (kierowca) i do jakiejkolwiek aktywności fizycznej. Wiem, że bardzo ważna jest rehabilitacja-jak powinna wyglądać prawidłowa aby nie było powikłań. MĘŻCZYZNA, 33 LAT ponad rok temu Zabiegi rehabilitacyjne Rehabilitacja Aktywność fizyczna Ścięgno Achillesa #dziejesienazywo: Jak wygląda rehabilitacja z egzoszkieletem? Sesja rehabilitacyjna z wykorzystaniem egzoszkieletu trwa zazwyczaj godzinę. Sama obsługa jest dość prosta, ponieważ egzoszkielet działa intuicyjnie. O rehabilitacji z użyciem ezgoszkieletu opowiada Cezary Kaaroud. Aleksander Ropielewski 79 poziom zaufania Opisanie procesu rehabilitacji wykracza poza możliwość porady na portalu internetowym. Konieczne jest szybkie rozpoczęćie rehabilitacji pod okiem dobrego fizjoterapeuty. Proces rehabilitacji będzie rwał przynajmniej 3 miesiące. Myślę, że przed upływem tego czasu ciężko myśleć o powrocie do pracy jako kierowca. 0 redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych znajdziesz do nich odnośniki: Czy to normalne po operacji zszycia zerwanego ścięgna Achillesa? – odpowiada Lek. Tomasz Kowalczyk Powrót do pracy zawodowej po zerwaniu ścięgna Achillesa – odpowiada Lek. Tomasz Kowalczyk Rehabilitacja po całkowitym zerwaniu ścięgna – odpowiada Mgr Mikołaj Krekora Ból ścięgna po większym wysiłku w miejscu zszycia po zerwaniu ścięgna Achillesa – odpowiada Lek. Tomasz Kowalczyk Zerwanie ścięgna Achillesa a możliwe następstwa – odpowiada Lek. Tomasz Kowalczyk Zerwanie ścięgna Achillesa a rehabilitacja podczas unieruchomienia nogi – odpowiada Lek. Tomasz Kowalczyk Zerwane ścięgno Achillesa i san po operacji – odpowiada dr Łukasz Michalak Rehabilitacja po urazie naderwania ścięgna Achillesa – odpowiada Dr n. med. Maciej Kasparek Czy po odbudowaniu ścięgna i rehabilitacji możliwy jest powrót do gry? – odpowiada Lek. Tomasz Kowalczyk Sporadyczny ból ścięgna Achillesa – odpowiada Lek. Tomasz Kowalczyk artykuły Agnieszka marzy o zwykłym spacerze z córką Błędne diagnozy, niepotrzebne operacje, zbyt wycze Ból podudzia - przyczyny, objawy towarzyszące, leczenie Ból w podudziu zdarza się dość często, może mieć w Czułam, jakbym stąpała po rozżarzonych węglach. W żyłach krążyła tylko morfina i ketonal Mam 24 lata, a za sobą 5 operacji stawu biodrowego